Stichting Waardig Levenseinde Foundation Dignified Dying De Heliummethode

Problemen met de medicijnmethode? Critici overdrijven

Al jarenlang verzamel ik meldingen uit het veld. Nabestaanden, zelfdodingsconsulenten of verpleegkundigen die een zelfeuthanasie van nabij hebben meegemaakt, vullen soms het formulier in dat al enkele jaren achterin mijn boeken staat. De meeste mensen blijken de medicijnen helmaal niet in Nederland te verzamelen zoals Huisman suggereert. Veel vaker koopt men in kleine porties medicijnen bij verschillende apotheken in andere EU-landen. Anderen vragen familie in het buitenland om een bepaald medicijn daar te kopen en op te sturen. Weer anderen bestellen medicijnen via betrouwbare (!) internetadressen, waarover het boek Uitweg advies geeft (p. 115-118). Weer anderen verzamelen ze bij een arts, een enkele keer met diens medeweten, soms ook zonder dat deze bewust meewerkt (p. 116).

 

Inderdaad wordt er regelmatig een partij medicijnen onderschept uit landen als India en China met vervalsingen van lifestyle middelen als Viagra, Prozac of afslankpillen. Voor de medicijnen die in Uitweg worden genoemd geldt echter dat vervalsingen zeldzaam zijn omdat er met deze medicijnen geen winsten te behalen zijn zoals met viagra of eetlustremmers.

 

Apotheker Arie van Loenen, die tot zijn pensioen werkzaam was bij het Medisch Centrum van de Vrije Universiteit, is van mening dat door erkende apotheken binnen de EU geen vervalsingen worden afgeleverd. In een twijfelgeval adviseert hij een chemische analyse via je eigen apotheek die de dubieuze pil doorstuurt naar een academische apotheek.

 

In totaal verzamelde ik tot nu toe meer dan 200 meldingen waarvan 95% betrekking had op overleden personen. De overige 5% zijn mislukt door tal van verschillende oorzaken. Deze mislukkingen worden in Uitweg stuk voor stuk besproken bij elk dodelijk middel. Ik heb de afgelopen drie jaar slechts één melding ontvangen van een mislukking die het gevolg was van het ontbreken van de dodelijke stof in de verpakking. Ook personen bij wie het bijna was mislukt, zoals Paul van Eerde (uit de documentaire “Voor ik het vergeet”), bespreek ik (p.138). Een mislukking met het antidepressivum Anafranil (p. 152) leidde tot een verhoging van de geadviseerde dodelijke dosis van zes naar acht gram. Zelfs met een door een arts voorgeschreven barbituraat kan het mislukken, zoals vanuit de Oregon (iUSA) werd gemeld, doordat men het tegelijk innam met lactulose dat diarree veroorzaakt (p. 159). Toch is dat voor niemand een reden om te twijfelen aan de dodelijke werkzaamheid van een overdosis barbituraten.

 

Mislukkingen blijken bijna altijd het gevolg te zijn van bijzondere omstandigheden waardoor het gebruikte middel niet tot de dood leidde. Eén keer was een onjuist advies in mijn vorige boek de reden van mislukking. Daaom is in Uitweg de aanbevolen dosis aangepast. (Anafranil acht gram in plaats van de eerder vermelde zes gram.) Mijn onderzoek naar de medicijnmethode voor een waardig levenseinde in eigen regie, geeft geen steun voor die de kritiek van Huisman en Sutorius.

 

Ik heb de indruk dat critici van Uitweg de medicijnmethode in diskrediet proberen te brengen in de hoop dat artsen euthanasie ruimer toepassen. Wanneer de medicijnmethode voor gezonde ouderen die nog kunnen reizen of die met internet overweg kunnen, vaak een doeltreffend alternatief is, dan zou dat de druk op artsen en op de politiek doen afnemen om nog naar een andere oplossing te zoeken voor de voltooid leven problematiek. Om politiek-strategische redenen overdrijven sommigen daarom de problemen met de medicijnmethode voor een waardig levenseinde in eigen hand.

 

Hun bezwaren tegen een humane zelfdoding buiten artsen om, worden gebracht als onoverkomelijke obstakels. Inderdaad waren er bij een kleine minderheid van de gemelde gevallen praktische obstakels. Maar als alle verenigingen voor waardig sterven de handen ineen zouden slaan om de medicijnmethode doeltreffender te maken dan hij nu al is, dan zijn we over een aantal jaren een stuk verder. Een slaagkans van 95% is een indrukwekkende score voor een methode van humane zelfdoding — maar het kan zeker beter.

 

Het wordt tijd dat de initiatiefnemers van Uit Vrije Wil met onderbouwde argumenten komen tegen de medicijnmethode. Niet met incidentele gevallen waarmee, zoals elke dokter en elke jurist weet, je alles kunt ‘bewijzen’.

Lees hier de inleiding door Stella Braam