Bij een vrouw van 55 jaar deden zich ruim twintig jaar geleden de eerste symptomen van spierzwakte en zenuwpijnen voor die geleidelijk aan verergerden. Reguliere behandeling hielp niet meer, maar homeopathie bracht enige jaren verbetering in de situatie. De spierzwakte en zenuwpijnen verergerden ongeveer vijf jaar geleden na het ontvangen van chemokuren en bestralingen voor een toen geconstateerde kanker. Sindsdien leed de vrouw aan continue pijn waar niets meer aan te doen was. De vrouw werd behandeld met grote hoeveelheden morfine, maar voor de vrouw was de pijn desondanks ondraaglijk.
De vrouw besprak haar doodswens met haar partner en haar kinderen. Deze steunden de vrouw in haar doodswens. De vrouw verzocht haar huisarts om euthanasie, maar deze deelde mee dat hij “alleen euthanasie overwoog bij iemand van boven de 70 jaar die nog 3 maanden te leven had”. De familie vroeg de huisarts of hij het verzoek tot euthanasie kon overdragen aan een andere arts. Hier werd door de arts niet op gereageerd. Hij verwees de vrouw door naar de levenseindekliniek die mogelijk volgend jaar zou bestaan.
De vrouw en haar partner besloten contact op te nemen met een counselor van Stichting de Einder. Deze informeerde de vrouw onder andere over de medicijnmethode uit het boek ‘Uitweg’. De vrouw verzamelde haar medicatie en stelde een datum vast. Zij lichtte haar huisarts in over de beschikbare middelen en de voorgenomen zelfdoding in de hoop dat de huisarts alsnog haar euthanasieverzoek zou honoreren. Dit gebeurde niet en de vrouw nam daarna in kleine kring afscheid van haar dierbaren.
De vrouw begon 17 uur van te voren met het antibraakmiddel Domperidom. In aanwezigheid van haar partner nam zij thuis 12 gram vloeibare pentobarbital in. Daarna nam zij enkele hapjes fruityoghurt en sliep vrijwel meteen rustig in. Na ongeveer tien minuten begon de vrouw in haar diepe slaap te kokhalzen waarbij een klein beetje braaksel naar buiten kwam. Ook trokken de been- en armspieren samen. Dit duurde ruim een uur en was voor de aanwezige partner beangstigend, omdat deze ongerust was dat meer braken tot een mislukking kon leiden en daarmee de wens van zijn vrouw niet in vervulling zou gaan. Na ongeveer 2 uur hielden de symptomen op en sliep de vrouw rustig door. Na 6 uur overleed zij.
De partner wachtte tot de volgende ochtend om de huisarts te informeren over het overlijden van zijn vrouw. Door een misverstand verscheen de huisarts pas na het tweede telefoontje van de partner. De huisarts ging uitzoeken wat hij verder moest regelen en de partner verzocht de huisarts of de politie discreet kon arriveren. Twee uur later verscheen de politie met loeiende sirenes ten gevolge van een onduidelijkheid in de communicatie met de schouwarts. Dit tot grote ontzetting van de familie. Na uitleg van de situatie was de politie vriendelijk en behulpzaam. De partner werd ter plekke ondervraagd over zijn aanwezigheid bij de zelfdoding en het verkrijgen van de middelen en hoefde niet naar het politiebureau voor verhoor. Het lichaam werd meteen vrijgegeven.
Afgezien van het optreden van de politie werd het overlijden door de partner als waardig beoordeeld.
