* niet overleden
Een vrouw van 48 jaar (alleenstaand, geen kinderen) is sinds enkele jaren onder psychiatrische behandeling vanwege depressieve klachten die samenhangen met het ontbreken van een vaste relatie, een burnout, geen werk met de financiële gevolgen daarvan, weinig contact met familie en verlies van vrienden. De psychiater schreef aanvankelijk anafranil voor en later Cymbalta (een nieuw medicijn tegen depressie en angst), maar zij bleef zich ‘klote’ voelen.
In het verleden heeft zij administratief gewerkt op hbo-nivo en in de zorg, maar de laatste jaren lukte het niet meer werk te vinden. Een training in verband met burnout had geen resultaat. Zij leeft van een WW-uitkering die binnenkort zal overgaan in bijstand met schuldsanering.
Van de huisarts krijgt zij een betablokker (propanolol) voorgeschreven en een plastablet (hydrochloorthiazide), beide tegen hoge bloeddruk. Zowel met hem als met haar psychiater spreekt zij over haar doodswens. De huisarts vraagt zij om euthanasie maar ‘die vond mijn situatie niet erg genoeg’. Ongeveer een half jaar is zij intensief bezig met de voorbereiding van een zelfdoding met medicijnen. Met haar familie (ouders, broer en zusters) spreekt zij hier niet over maar vertelt hen dat zij kanker heeft. Op deze wijze probeert zij hen voor te bereiden op haar naderende overlijden en krijgt extra aandacht.
Zij legt contact met de leden ondersteuningsdienst (LOD) van de NVVE maar is teleurgesteld over de adviezen die zij krijgt. Want de vrijwilliger vertelt haar slechts wat zij al gelezen had op de NVVE site.
Met hulp van het boek Uitweg en enige ervaring op interenet verzamelt zij hydroxychloroquine (14 gram); daarnaast de slaapmiddelen diazepam (500 mg), temazepam (100 mg) en 30 mg van het inslaapmiddel midazolam, en het antibraakmiddel domperidon. Met de Einder legt zij geen contact omdat zij voor een gesprek zou moeten betalen wat voor haar een probleem is omdat zij met haar kleine uitkering schulden heeft gemaakt.
Wel spreekt zij een vrouw die zich met spirituele zaken bezighoudt over haar voornemen het leven te beëindigen met medicijnen. Deze biedt aan haar ‘naar de overzijde te begeleiden’ en wekt vertrouwen omdat zij meermalen tijdens haar werk in de zorg een overlijden heeft meegemaakt.
Mevrouw neemt het antibraakmiddel in volgens het schema in Uitweg. In aanwezigheid van de begeleidster neemt zij de overige middelen met yoghurt in en merkt dat de chloroquine zo snel oplost in de yoghurt, dat zij bijna moet overgeven vanwege de extreme bittere smaak. Zij slaapt snel in, maar krijgt (volgens de begeleidster) na ± 3 uur last van diarree, braken en ze wordt even half wakker. Dat wijst er op dat slechts een deel van de slaapmiddelen in het bloed is opgenomen. Dan is ook slechts een deel van het dodelijke middel (hydroxychloroquine) in het lichaam gekomen.
De volgende dag is zij voldoende wakker om haar familie te bellen in een schemertoestand (dit is een toestand van verlaagd bewustzijn waarin iemand dingen kan doen die achteraf weer vergeten zijn). De familie waarschuwt de huisarts die haar laat opnemen. De familie treft braaksel en diarree aan en ruimt alles op. Iedereen is boos dat zij heeft gedaan alsof zij kanker had terwijl zij een zelfdoding voorbereidde.
Als zij eenmaal geheel helder wakker is, blijkt zij zich op een psychiatrische afdeling te bevinden. Een psychiater in opleiding spreekt met haar maar kan op korte termijn geen behandeling aanbieden. Vijf dagen later mag zij naar huis met nazorg.
De vertrouwenspersoon die bij haar is gebleven tot de huisarts kwam, heeft daarna het contact met mevrouw verbroken: ‘ik wil zoiets nooit meer meemaken’.
Na afloop is zij nog enkele weken zeer snel vermoeid en kan zich slechts kort concentreren. Zij is nog regelmatig misselijk, terwijl het eten en alcohol haarniet meer smaken. De ontlasting blijft een tijdlang dun en bij hoesten is zij wekenlang incontinent voor urine. Maar er zijn geen blijvende lichamelijke gevolgen.
De familie is blij dat zij enige tijd later zelf behandeling zoekt. Haar wens is ‘om deze ervaring te verwerken, 1 op 1 therapeutische gesprekken te krijgen, om me weer goed in mijn vel te voelen, mijn eigenwaarde en zelfliefde en zelfrespect terug te vinden.’
